Μια αγάπη δεν τελειώνει μ'ένα χωρισμό

"Μια αγάπη δεν τελειώνει μ' ένα χωρισμό

Μια αγάπη δεν τελειώνει μ' ένα χωρισμό

Ένας έρωτας σκοτώνει τον εγωισμό

Ένας έρωτας σκοτώνει τον εγωισμό

Είναι κρίμα κι αμαρτία μα' σαι μακριά

Είναι κρίμα κι αμαρτία μα' σαι μακριά

Και τα μάτια μου απόψε να 'χουν δάκρυα

Και τα μάτια μου απόψε να 'χουν δάκρυα

Μια αγάπη δεν τελειώνει μέσα σ' ένα λεπτό

Μια αγάπη δεν τελειώνει μέσα σ' ένα λεπτό

Γιατί σ' αγάπησα στ' αλήθεια κι ακόμα σ' αγαπώ

Γιατί σ' αγάπησα στ' αλήθεια κι ακόμα σ' αγαπώ"

Ένα τραγούδι εξαιρετικά αφιερωμένο ...

Παιχνίδια μεταξύ φίλων

Αν και ο τίτλος θα μπορούσε πολύ άνετα να παραπέμπει σε ταινία με κάπως kingy περιεχόμενο, εγώ θα αναφερθώ στον πολύ ωραίο -κατά την άποψή μου- θεσμό των 'συναθροίσεων' της παρέας στα σπίτια τα βράδια της Κυριακής, εκεί στο σαλόνι, με ένα ποτήρι κρασί, λίγους ξηρούς καρπούς και παιχνίδια με άφθονο γέλιο και απερίγραπτα θανατηφόρες ατάκες!!!

Και έχω να καταθέσω ότι η αιτία για αυτή μου την αναφορά είναι το εκπληκτικό βράδυ της περασμένης Κυριακής, που πέρασα καλύτερα από πολλές άλλες φορές...

Που να πρωτοαναφερθώ: στο παιχνίδι με τις απίστευτες ιστορίες 'μυστηρίου' που πρέπει να ανακαλύψεις τις λεπτομέρειες θέτοντας ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν με ένα απλό "ΝΑΙ" ή "ΟΧΙ"
ή μήπως στην αθάνατη "Παντομίμα", που οφείλω να ομολογήσω είχα αρκετά χρόνια να παίξω αλλά το διασκέδασα πραγματικά... Ακόμα και ο δύσκολος της παρέας στο τέλος αφέθηκε στη μαγεία του γέλιου που μας χάρισαν οι ανεπανάληπτες περιγραφές των ταινιών!!!

Πάντως, σαν να βλέπω ότι αναβιώνει αυτή η συνήθεια, των επιτραπέζιων παιχνιδιών ... ή μάλλον απλά μεγαλώνω και μπαίνω στο club των 21+!!!
Όπως και να'χει, μ'άρεσε πολύ και τολμώ να πω, πως μια φορά δεν είναι αρκετή!!! To be continued...

Next episode: more fun games

Χρόνος, φίλος ή εχθρός???

Τελικά ο χρόνος τι ρόλο παίζει στη ζωή μας? Είναι ο συνεπιβάτης στο ταξίδι της ζωής, απαραίτητος για να μας κρατάει ξύπνιους στη διαδρομή, πάντα εκεί να κρατάει το χάρτη και να μας υπενθυμίζει τις διασταυρώσεις και τους κόμβους?Ή μήπως το φορτηγό μπροστά μας, που μας κλείνει το δρόμο, αυξάνει ταχύτητα αν βγούμε να το προσπεράσουμε, μειώνει τραγικά στις στροφές, αλλά πάλι τα φωτάκια του μας είναι χρήσιμα όταν έχει ομίχλη γιατί μας ανοίγει το δρόμο??

Μέχρι πολύ πρόσφατα ο χρόνος ήταν ένα ζήτημα που δεν με είχε απασχολήσει ιδιαίτερα. Η σύμπτωση όμως μερικών καταστάσεων τις τελευταίες μέρες με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ τον καθοριστικό παράγοντα της ζωής: τον ΧΡΟΝΟ. Πόσες φορές έχουμε 'ζητήσει' η μέρα να είχε λίγες παραπάνω ώρες? Το 24ωρο, να γινόταν 25-26-27 ώρες, για να προλαβαίναμε να δούμε και εκείνη τη φίλη ή τον ξάδερφο, ή τους γονείς, ή απλά για να προλάβεις να πας στην τράπεζα περνώντας πρώτα από την εφορία, κάνοντας μια στάση στο διπλανό φούρνο να αγοράσεις ψωμί για το μεσημέρι χωρίς όμως να έχεις βρει χρόνο για να μαγειρέψεις, παίρνοντας και το παλτό από το καθαριστήριο, το οποίο κοντεύει να καταλήξει στα αζήτητα γιατί το είχες δώσει στις αρχές φθινοπώρου και κοντεύει να χειμωνιάσει για τα καλά... και φυσικά όλα αυτά πριν πας στο γραφείο, που θα σε κυνηγούν οι εκκρεμμότητες, τα τηλέφωνα, τα χαρτιά και κυρίως τα αφεντικά!!!

Τι φταίει και δεν προλαβαίνουμε?

Είναι όντως ο χρόνος που έχουμε τόοοοοοσο λίγος ή απλά δεν κάνουμε σωστή διαχείρισή του και καταλήγουμε το βράδυ πριν κοιμηθούμε να μετράμε αντί για προβατάκια πόσα πράγματα δεν τακτοποιήσαμε τη μέρα που μόλις τέλειωσε...

Ή μήπως ακολουθούμε το δρόμο που χαράζει ή μάλλον επιβάλλει η εποχή μας και αναλαμβάνουμε όλο και περισσότερες ευθύνες, δουλειές, υποχρεώσεις και υπερ-φορτωνόμαστε με άγχος, νεύρα και κούραση?

Όπως και να έχουν τα πράγματα, νιώθω το χρόνο ως αυστηρό κριτή - αμείλικτο διαπραγματευτή - μεροληπτικό διαιτητή - έναν ισχυρό αντίπαλο σε έναν άνισο αγώνα, στον οποίο είναι βέβαιο το αποτέλεσμα... Παρόλα αυτά όμως δεν το βάζω κάτω, θα τον τιθασεύσω αυτόν το 'Βουκεφάλα'!!!!!!

Πότε οι Έλληνες θα μάθουμε να οδηγούμε???? μέρος Β'

Και επανέρχομαι στο μείζον ζήτημα του STOP παραθέτοντας κι άλλες κατηγορίες:

ζ) από προσωπική εμπειρία της φίλης Κατερίνας: βλέπω το STOP αλλά επειδή ως γνωστός συγκοινωνιολόγος που - δεν- είμαι δεν το λαμβάνω υπόψη, καθώς οι γνώσεις μου υποδεικνύουν ότι η σωστή θέση αυτού του σήματος είναι στην απένατι πλευρά του δρόμου, μα καλά τίποτα δεν ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι???

η) από πρόσφατη προσωπική μου εμπειρία: βαρέθηκα να περιμένω στο STOP για να περάσω και ακολουθώντας σε απόσταση αναπνοής των καμικάζι οδηγό από μπροστά μου βουρ ... δεν με νοιάζει και καθόλου, όποιον πάρει ο χάρος, -> και άμα τον κορνάρεις βγαίνει και από πάνω, τι κόρναρεις ρε ηλ....α, σιγά το πράγμα, δεν το είδα, έπαθες τίποτα και μιλάς, όχι,. τότε βγάλε το σκ...μό και κάτι τέτοια...!!! και αναρωτιέμαι και εγώ: ΠΟΙΟΣ άτιμος - νοήμων άνθρωπος τους δίνει τα ρημάδια τα διπλώματα, οεο? ΠΟΥ είναι ο μπόγιας να τους μαζέψει??


θ) και περνάμε στην κατηγορία επαγγελματίας οδηγός (οι οποίοι κατά την ταπεινή άποψή μου είναι και οι πλέον αδικαιολόγητοι) : δε με νοιάζει τίποτα, δε δίνω δεκάρα για τους γύρω μου, μόνο αν είναι πελάτες, #για το ευρώ τα κάνω όλα, για το ευρώ δεν σταματώ, και θα στείλω στου χάρου τα δόντια, κάθε κοινό περαστικό...#

Πότε οι Έλληνες θα μάθουμε να οδηγούμε???? μέρος Α'

Και χρησιμοποιώ α' πληθυντικό βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα... κανείς δεν είναι τέλειος και όλοι μας κάνουμε λάθη (αυτό για κάποιους που νομίζουν ότι γεννήθηκαν παντογνώστες...) αλλά πόσα λάθη βρε παιδιά μέσα σε λίγα λεπτά?? και στατιστικά να το δεις το πράγμα δε βγαίνει!!!

Αναρωτιέμαι: γιατί κάποιος δεν σταματάει σε ένα STOP? ας εξετάσουμε πιθανούς λόγους->

α) ίσως δεν το είδε, πολλές φορές πρέπει να καλέσουμε τους ειδικά εκπαιδευμένους συνεργάτες της Νικολούλη για να εντοπιστεί το σήμα, κρυμένο επιμελώς πίσω από διαφημιστικές πινακίδες, δέντρα, αφίσες ή ποιος ξέρει τι άλλο... ok, εδώ μέχρι και να το δικαιολογήσω μπορώ, αλλά για ένα λεπτό: φτάνεις σε διασταύρωση και δεν την ψιλιάζεσαι τη δουλειά? κάποιος θα έχει προτεραιότητα, για να τσεκάρω, υπάρχει αυτό το ρημαδο-σήμα???

β) ίσως δεν το πρόσεξε, πολλές σκοτούρες μωρέ, δουλειά, πίεση, γκρίνια από παντού, τι θα προσέχεις τώρα τα σήματα??? Ένσταση κύριοι, αν δεν είστε σε θέση να ελέγχετε γύρω σας τι συμβαίνει, ΜΗΝ πιάνετε τιμόνι, αφήστε το στους επαγγελματίες (οι οποίοι συνήθως συμπεριφέρονται πολύ χειρότερα, ο λόγος όμως θα αναλυθεί παρακάτω) τι θα κάνουν δηλαδή οι άνθρωποι, κλέφτες να γίνουν???

και περνάμε στην κατηγορία 'το είδα αλλά'

γ) το είδα αλλά : ως σαν καταπληκτικός οδηγός που είμαι μπορώ να προβλέψω και να αποφύγω κάθε αναποδιά, οπότε δεν δίνω σημασία και περνάω ... χμμμμμ ... τι σκέφτεται το άτομο, εεε? α, μην σας εκπλήσει, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα σκεφτεί και ο άλλος οδηγός που θα έρθει από το ρεύμα της προτεραιότητας και θα καταλήξουν στο ευτυχές κορνάρισμα, και ακόμα 'καλύτερα' στο τρακάρισμα...

δ) το είδα αλλά: είμαι ο πιο μάγκας της γειτονιάς και βιάζομαι, είμαι ΕΓΩ και κανένας άλλος στον κόσμο, από τη στιγμή που βγήκα ΕΓΩ στο δρόμο όλοι οι υπόλοιποι δεν υπάρχουν ή και αν τολμήσουν να υπονοήσουν την ύπαρξή τους, θα πρέπει να υποταχθούν σε ΜΕΝΑ, τον άρχοντα της ασφάλτου... (εδώ κολλάει το : ΤΣΣΣ ρε Λάκη!!!!)

ε) το είδα αλλά: δεν ξέρω να διαβάζω, δυστυχώς στην Ά Δημοτικού είχα πολύ κακό δάσκαλο και μας έμαθε να μετράμε μόνο μέχρι το 5 (εξ ου και η ακατάσχετη και άνευ λόγου και αιτίας χρήση της ελληνικότατης Μούτζας) και συγκεκριμένα γράμματα της Α-Ω σε προκαθορισμένη διάταξη : Μ ... κα, Π...τη, Καραγκιόζη, Μω..ή και άλλα πολλά που εκδίδεις ειδικό λεξικό όρων, δώρο με το κυριακάτικο φύλλο της τοπικής εφημερίδας...

στ) και υπάρχει και μια ειδική κατηγορία λόγου-αιτίας εξαιρετικά αφιερωμένη σε όλες τις φίλες - γυναίκες οδηγούς (για να μην κατηγορηθώ για μεροληψία) στην οποία συμβαίνει το εξής:
το είδα και σταμάτησα, έβαλα νεκρά όπως μου είχε μάθει ο δάσκαλος, (πωπω τι γλυκός που ήταν, να θυμηθώ να τον πάρω ένα τηλέφωνο όταν γυρίσω σπίτι...) κοίταξα δεξιά - αριστερά, βάζω πρώτη (μήπως μου είχε πει να κάνω και τίποτα ακόμα;;;; για να σκεφτώ... μπααα) ξεκινάω, και ΜΠΑΜ soorry, αλλά μετά από τόση σκέψη σε πρόλαβε άλλος !!!!


Λέτε να υπάρχουν και άλλοι λόγοι που αγνοούμε συστηματικά το STOP? Αν ναι, παρακαλώ πολύ να μου καταθέσετε τις απόψεις σας...


έπεται η συνέχεια... to be continued!!!

Σχολή ή Γραφείο?

Ιδού η απορία!!! Έχοντας πάρει τη μεγάλη απόφαση και τις ευλογίες του αφεντικού (αγκαζέ με το αναγκαίο repos) επισκέφτηκα με μεγάλη επιτυχία το μεγάλο εκείνο κτίριο στη συμβολή των οδών Εγνατία και Γ' Σεπτεμβρίου, που για να βρεις να παρκάρεις μετά τις 10:30 είναι ανέκδοτο...

Έφτασα λοιπόν κάπως αργοπορημένη, ίσα που προλάβαινα το μάθημα των 11 αλλά είχα το μεγάλο πρόβλημα: Που θα άφηνα το Yaris? ΟΕΟ? Πουθενά... και εκεί που ετοιμάζομαι να τα βάψω μαύρα, νά σου, ξεπροβάλλει φαρδύ πλατύ ένα μέρος, κάτσε καλά! Εδώ είμαστε, αλάρμ, όπισθεν και τσουπ... αλλάζουμε παπούτσια (καθώς με άλλα οδηγούμε και άλλα κυκλοφορούμε), τσαντούλα, κινητά και εμπρός στο δρόμο για το "Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο". Τα απαραίτητα αξεσουάρ - προμήθειες ένα μπουκαλάκι νερό για να μην αφυδατωθούμε και έναν καφέ για να μην κοιμηθούμε!!! Η ώρα περνάει πολύ δύσκολα, μου δίνει κουράγιο η φίλη από δίπλα και η συνάδελφος από την δουλειά, που απαντώντας μου στον βομβαρδισμό μηνυμάτων προσπαθεί να με πείσει ότι είναι καλύτερα εκεί που είμαι παρά στο γραφείο... Αμ δε!!!

Η μέρα πρέπει να συνεχίσει, ένα μικρό διάλειμμα σοκολάτας - μπιρίμπας, έτσι για να πάρουμε δυνάμεις και βουρ στο ... (κάτσε να δεις πως το λεν, πως το λεν, τον ποταμό... Α, θυμήθηκα!) "Διεθνής Χρηματοοικονομική Διαχείριση" ... 2 βασανιστικές ώρες πέρασαν, πως πέρασαν όμως ... πολύ εποικοδομητικά όσον αφορά τις κοινωνικές μου επαφές, καθώς υπήρξε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμηθώ παλιούς γνωστούς, φίλους που κοντεύουν να με ξεχάσουν από τις πολλές ώρες δουλειάς και συγγενείς!!! Κάπου εκεί, μεταξύ sms και αναπάντητης έρχεται το θεόσταλτο διάλειμμα!!! Επιστροφή στη μαρτυρική θέση της τελευταίας σειράς του Αμφ.4 και αναμονή - τραγουδώντας και γνωστά άσματα του τύπου "Τι αμαρτίες έχω κάνει, δεν αντέχω άλλο φτάνει, τι αμαρτίες εγώ πληρώνω και ποτέ δεν ξεχρεώνω.."- φτάνει το πλήρωμα του χρόνου, αλλαγή σκηνικού αλλά όχι και σεναρίου, καθώς κεντρική ιδέα του σκηνοθέτη είναι να αποδώσει τον ορισμό της απόλυτης Ανίας στα μάτια του δύσμοιρου φοιτητή!!! Μάλλον πάμε για ΟΣΚΑΡ και δεν το είχα καταλάβει... μα καλά πείτε κάτι βρε παιδιά, αφού παλεύουμε για την καλύτερη ερμηνεία, να βάλουμε τα δυνατά μας, αχ αχ αχ δεν μας προσέχετε καθόλου!!! Συνεχίζοντας το μακρύ Γολγοθά, η ώρα πλέον κοντεύει 8μ.μ. και έχω πάρει τη μεγάλη απόφαση: Η έξοδος κινδύνου από δω είπαμε ότι είναι??? Ουφ, γλύτωσα!

Κάπου εκεί στην επιστροφή για το σπίτι, έχοντας ξεμείνει από μουσική καθώς το ραδιόφωνο του τουτού κόλλησε, σκέφτομαι: Γραφείο ή Σχολή? Μήπως είναι από εκείνα τα ερωτήματα του τύπου "Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα?" και αν ναι, τι επιλέγεις? Ξέρεις κολύμπι αλλά όχι να πετάς, όμως δεν ξέρεις τι κρύβεται από κάτω, ίσως να κρατηθείς από πουθενά, το ρέμα όμως σε πήρε και σε σήκωσε... ή μήπως 'με παρέσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα...'

What should I do??

Υπάρχουν στιγμές που ξέρεις τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις, γνωρίζεις καλά ότι ΔΕΝ έχεις άλλη επιλογή (η αλήθεια είναι ότι έχεις αλλά .... απλά δεν γίνεται, λυπάμαι, ατυχήσατε - μια άλλη φορά) και όμως πεισματικά δεν την ακολουθείς!!! Η σημερινή μου 'ανησυχία' προήλθε από την απίστευτη άρνησή μου να μελετήσω Μικροοικονομική ΙΙ, ένα μάθημα του Δ' εξαμήνου που φαίνεται θα με κυνηγάει σε ολόκληρη την ακαδημαϊκή μου καρίερα. Σαφέστατα δεν είναι ότι δεν μου αρέσει το αντικείμενο, αντιθέτως θα μπορούσα να πω ότι απολαμβάνω το συγκεκριμένο μάθημα ... ωστόσο - ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί - να'μαι εδώ, καταθέτοντας σκέψεις και σπαταλώντας φαιά ουσία στο ''ιστολόγιό" παρά στο κεφάλαιο 22 ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ!!! Εδώ λοιπόν έρχεται η ερώτηση: τι να κάνω??? Γιατί απλά δεν κάθομαι να διαβάσω? Αφού ξέρω καλά ότι αυτό μόνο ΠΡΕΠΕΙ να κάνω, και τονίζω αυτή τη λέξη της υποχρέωσης διότι εκεί μάλλον κρύβεται η πηγή της απραξίας μου... αυτό το ΠΡΕΠΕΙ με καθηλώνει εδώ και εκεί (δεν έχει σημασία που) αρκεί να βρίσκομαι σε μια δικαιολογία μακριά από τους 2 κίτρινους τόμους της ΜΙΚΡΟ _ και εδώ είναι που φυτρώνει μια άλλη αγωνία: αυτό το ερώτημα έχει απάντηση? ποιος την έχει και Γ Ι Α Τ Ι δεν μου τη δίνει!?!?!?!?!? Μετά από τον πρώτο σπόρο θα έρθουν κι άλλα φυντάνια... αυτό το ερώτημα θα προκύπτει κάθε φορά που θα φτάνω σε ένα - κατά μία έννοια - αδιέξοδο? ή έστω σε ένα δίλημμα, μία δύσκολη απόφαση/κατάσταση??

ουφ, γιατί όταν γεννιόμαστε να μην κυκλοφορούμε και με ένα εγχειρίδιο 'ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ'???