Πότε οι Έλληνες θα μάθουμε να οδηγούμε???? μέρος Α'

Και χρησιμοποιώ α' πληθυντικό βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα... κανείς δεν είναι τέλειος και όλοι μας κάνουμε λάθη (αυτό για κάποιους που νομίζουν ότι γεννήθηκαν παντογνώστες...) αλλά πόσα λάθη βρε παιδιά μέσα σε λίγα λεπτά?? και στατιστικά να το δεις το πράγμα δε βγαίνει!!!

Αναρωτιέμαι: γιατί κάποιος δεν σταματάει σε ένα STOP? ας εξετάσουμε πιθανούς λόγους->

α) ίσως δεν το είδε, πολλές φορές πρέπει να καλέσουμε τους ειδικά εκπαιδευμένους συνεργάτες της Νικολούλη για να εντοπιστεί το σήμα, κρυμένο επιμελώς πίσω από διαφημιστικές πινακίδες, δέντρα, αφίσες ή ποιος ξέρει τι άλλο... ok, εδώ μέχρι και να το δικαιολογήσω μπορώ, αλλά για ένα λεπτό: φτάνεις σε διασταύρωση και δεν την ψιλιάζεσαι τη δουλειά? κάποιος θα έχει προτεραιότητα, για να τσεκάρω, υπάρχει αυτό το ρημαδο-σήμα???

β) ίσως δεν το πρόσεξε, πολλές σκοτούρες μωρέ, δουλειά, πίεση, γκρίνια από παντού, τι θα προσέχεις τώρα τα σήματα??? Ένσταση κύριοι, αν δεν είστε σε θέση να ελέγχετε γύρω σας τι συμβαίνει, ΜΗΝ πιάνετε τιμόνι, αφήστε το στους επαγγελματίες (οι οποίοι συνήθως συμπεριφέρονται πολύ χειρότερα, ο λόγος όμως θα αναλυθεί παρακάτω) τι θα κάνουν δηλαδή οι άνθρωποι, κλέφτες να γίνουν???

και περνάμε στην κατηγορία 'το είδα αλλά'

γ) το είδα αλλά : ως σαν καταπληκτικός οδηγός που είμαι μπορώ να προβλέψω και να αποφύγω κάθε αναποδιά, οπότε δεν δίνω σημασία και περνάω ... χμμμμμ ... τι σκέφτεται το άτομο, εεε? α, μην σας εκπλήσει, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα σκεφτεί και ο άλλος οδηγός που θα έρθει από το ρεύμα της προτεραιότητας και θα καταλήξουν στο ευτυχές κορνάρισμα, και ακόμα 'καλύτερα' στο τρακάρισμα...

δ) το είδα αλλά: είμαι ο πιο μάγκας της γειτονιάς και βιάζομαι, είμαι ΕΓΩ και κανένας άλλος στον κόσμο, από τη στιγμή που βγήκα ΕΓΩ στο δρόμο όλοι οι υπόλοιποι δεν υπάρχουν ή και αν τολμήσουν να υπονοήσουν την ύπαρξή τους, θα πρέπει να υποταχθούν σε ΜΕΝΑ, τον άρχοντα της ασφάλτου... (εδώ κολλάει το : ΤΣΣΣ ρε Λάκη!!!!)

ε) το είδα αλλά: δεν ξέρω να διαβάζω, δυστυχώς στην Ά Δημοτικού είχα πολύ κακό δάσκαλο και μας έμαθε να μετράμε μόνο μέχρι το 5 (εξ ου και η ακατάσχετη και άνευ λόγου και αιτίας χρήση της ελληνικότατης Μούτζας) και συγκεκριμένα γράμματα της Α-Ω σε προκαθορισμένη διάταξη : Μ ... κα, Π...τη, Καραγκιόζη, Μω..ή και άλλα πολλά που εκδίδεις ειδικό λεξικό όρων, δώρο με το κυριακάτικο φύλλο της τοπικής εφημερίδας...

στ) και υπάρχει και μια ειδική κατηγορία λόγου-αιτίας εξαιρετικά αφιερωμένη σε όλες τις φίλες - γυναίκες οδηγούς (για να μην κατηγορηθώ για μεροληψία) στην οποία συμβαίνει το εξής:
το είδα και σταμάτησα, έβαλα νεκρά όπως μου είχε μάθει ο δάσκαλος, (πωπω τι γλυκός που ήταν, να θυμηθώ να τον πάρω ένα τηλέφωνο όταν γυρίσω σπίτι...) κοίταξα δεξιά - αριστερά, βάζω πρώτη (μήπως μου είχε πει να κάνω και τίποτα ακόμα;;;; για να σκεφτώ... μπααα) ξεκινάω, και ΜΠΑΜ soorry, αλλά μετά από τόση σκέψη σε πρόλαβε άλλος !!!!


Λέτε να υπάρχουν και άλλοι λόγοι που αγνοούμε συστηματικά το STOP? Αν ναι, παρακαλώ πολύ να μου καταθέσετε τις απόψεις σας...


έπεται η συνέχεια... to be continued!!!

Σχολή ή Γραφείο?

Ιδού η απορία!!! Έχοντας πάρει τη μεγάλη απόφαση και τις ευλογίες του αφεντικού (αγκαζέ με το αναγκαίο repos) επισκέφτηκα με μεγάλη επιτυχία το μεγάλο εκείνο κτίριο στη συμβολή των οδών Εγνατία και Γ' Σεπτεμβρίου, που για να βρεις να παρκάρεις μετά τις 10:30 είναι ανέκδοτο...

Έφτασα λοιπόν κάπως αργοπορημένη, ίσα που προλάβαινα το μάθημα των 11 αλλά είχα το μεγάλο πρόβλημα: Που θα άφηνα το Yaris? ΟΕΟ? Πουθενά... και εκεί που ετοιμάζομαι να τα βάψω μαύρα, νά σου, ξεπροβάλλει φαρδύ πλατύ ένα μέρος, κάτσε καλά! Εδώ είμαστε, αλάρμ, όπισθεν και τσουπ... αλλάζουμε παπούτσια (καθώς με άλλα οδηγούμε και άλλα κυκλοφορούμε), τσαντούλα, κινητά και εμπρός στο δρόμο για το "Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο". Τα απαραίτητα αξεσουάρ - προμήθειες ένα μπουκαλάκι νερό για να μην αφυδατωθούμε και έναν καφέ για να μην κοιμηθούμε!!! Η ώρα περνάει πολύ δύσκολα, μου δίνει κουράγιο η φίλη από δίπλα και η συνάδελφος από την δουλειά, που απαντώντας μου στον βομβαρδισμό μηνυμάτων προσπαθεί να με πείσει ότι είναι καλύτερα εκεί που είμαι παρά στο γραφείο... Αμ δε!!!

Η μέρα πρέπει να συνεχίσει, ένα μικρό διάλειμμα σοκολάτας - μπιρίμπας, έτσι για να πάρουμε δυνάμεις και βουρ στο ... (κάτσε να δεις πως το λεν, πως το λεν, τον ποταμό... Α, θυμήθηκα!) "Διεθνής Χρηματοοικονομική Διαχείριση" ... 2 βασανιστικές ώρες πέρασαν, πως πέρασαν όμως ... πολύ εποικοδομητικά όσον αφορά τις κοινωνικές μου επαφές, καθώς υπήρξε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμηθώ παλιούς γνωστούς, φίλους που κοντεύουν να με ξεχάσουν από τις πολλές ώρες δουλειάς και συγγενείς!!! Κάπου εκεί, μεταξύ sms και αναπάντητης έρχεται το θεόσταλτο διάλειμμα!!! Επιστροφή στη μαρτυρική θέση της τελευταίας σειράς του Αμφ.4 και αναμονή - τραγουδώντας και γνωστά άσματα του τύπου "Τι αμαρτίες έχω κάνει, δεν αντέχω άλλο φτάνει, τι αμαρτίες εγώ πληρώνω και ποτέ δεν ξεχρεώνω.."- φτάνει το πλήρωμα του χρόνου, αλλαγή σκηνικού αλλά όχι και σεναρίου, καθώς κεντρική ιδέα του σκηνοθέτη είναι να αποδώσει τον ορισμό της απόλυτης Ανίας στα μάτια του δύσμοιρου φοιτητή!!! Μάλλον πάμε για ΟΣΚΑΡ και δεν το είχα καταλάβει... μα καλά πείτε κάτι βρε παιδιά, αφού παλεύουμε για την καλύτερη ερμηνεία, να βάλουμε τα δυνατά μας, αχ αχ αχ δεν μας προσέχετε καθόλου!!! Συνεχίζοντας το μακρύ Γολγοθά, η ώρα πλέον κοντεύει 8μ.μ. και έχω πάρει τη μεγάλη απόφαση: Η έξοδος κινδύνου από δω είπαμε ότι είναι??? Ουφ, γλύτωσα!

Κάπου εκεί στην επιστροφή για το σπίτι, έχοντας ξεμείνει από μουσική καθώς το ραδιόφωνο του τουτού κόλλησε, σκέφτομαι: Γραφείο ή Σχολή? Μήπως είναι από εκείνα τα ερωτήματα του τύπου "Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα?" και αν ναι, τι επιλέγεις? Ξέρεις κολύμπι αλλά όχι να πετάς, όμως δεν ξέρεις τι κρύβεται από κάτω, ίσως να κρατηθείς από πουθενά, το ρέμα όμως σε πήρε και σε σήκωσε... ή μήπως 'με παρέσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα...'

What should I do??

Υπάρχουν στιγμές που ξέρεις τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις, γνωρίζεις καλά ότι ΔΕΝ έχεις άλλη επιλογή (η αλήθεια είναι ότι έχεις αλλά .... απλά δεν γίνεται, λυπάμαι, ατυχήσατε - μια άλλη φορά) και όμως πεισματικά δεν την ακολουθείς!!! Η σημερινή μου 'ανησυχία' προήλθε από την απίστευτη άρνησή μου να μελετήσω Μικροοικονομική ΙΙ, ένα μάθημα του Δ' εξαμήνου που φαίνεται θα με κυνηγάει σε ολόκληρη την ακαδημαϊκή μου καρίερα. Σαφέστατα δεν είναι ότι δεν μου αρέσει το αντικείμενο, αντιθέτως θα μπορούσα να πω ότι απολαμβάνω το συγκεκριμένο μάθημα ... ωστόσο - ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί - να'μαι εδώ, καταθέτοντας σκέψεις και σπαταλώντας φαιά ουσία στο ''ιστολόγιό" παρά στο κεφάλαιο 22 ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ!!! Εδώ λοιπόν έρχεται η ερώτηση: τι να κάνω??? Γιατί απλά δεν κάθομαι να διαβάσω? Αφού ξέρω καλά ότι αυτό μόνο ΠΡΕΠΕΙ να κάνω, και τονίζω αυτή τη λέξη της υποχρέωσης διότι εκεί μάλλον κρύβεται η πηγή της απραξίας μου... αυτό το ΠΡΕΠΕΙ με καθηλώνει εδώ και εκεί (δεν έχει σημασία που) αρκεί να βρίσκομαι σε μια δικαιολογία μακριά από τους 2 κίτρινους τόμους της ΜΙΚΡΟ _ και εδώ είναι που φυτρώνει μια άλλη αγωνία: αυτό το ερώτημα έχει απάντηση? ποιος την έχει και Γ Ι Α Τ Ι δεν μου τη δίνει!?!?!?!?!? Μετά από τον πρώτο σπόρο θα έρθουν κι άλλα φυντάνια... αυτό το ερώτημα θα προκύπτει κάθε φορά που θα φτάνω σε ένα - κατά μία έννοια - αδιέξοδο? ή έστω σε ένα δίλημμα, μία δύσκολη απόφαση/κατάσταση??

ουφ, γιατί όταν γεννιόμαστε να μην κυκλοφορούμε και με ένα εγχειρίδιο 'ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ'???

Μία μέρα σαν τις άλλες...

Το καλοκαίρι φεύγει αφήνοντας μεγάλες πληγές πίσω του... Τις τελευταίες αυτές μέρες μια θλίψη και μια απογοήτευση βλέπω να πλανάται παντού γύρω μου! Μπορεί οι φονικές πυρκαγιές να ήταν μακριά όμως μας επηρέασαν όλους... και πάνω σε αυτή τη δυστυχία έρχεσαι και λές "Δόξα το Θεό" που είμαι καλά, γερή, δυνατή ... και ας έχω και εξεταστική!!!
Σιγά το πράγμα, επειδή χρωστάω 8 μαθηματάκια εκεί??? Θα τα καταφέρουμε και αυτά... και αας βρίσκομαι κλεισμένη στο γραφείο τουλάχιστον 9-10 ώρες την ημέρα! Όταν θέλει ο άνθρωπος κάτι, ας καίγεται ο κόσμος όλος (βλέπε πρόσφατα γεγονότα στην Πελοπόννησο και την Εύβοια) θα φέρει τα πάνω κάτω και θα τα βγάλει πέρα!!! Κουράγιο εύχομαι σε όλο τον κόσμο....

ΣΚΟΠΕΛΟΣ - ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΙΚΟ 5ΗΜΕΡΟ

Τι είναι για τον διψασμένο στη μέση του πουθενά στην έρημο μία όαση? Ότι είναι και οι διακοπές στη μέση του καλοκαιριού για τα εργαζόμενα παιδιά!!! Μία μαγευτική όαση ήταν για μένα λοιπόν η εκπληκτική ΣΚΟΠΕΛΟΣ που παρόλο που διήρκησε λίγο, ήταν αυτό που χρειαζόμουν για να γεμίσω μπαταρίες, να ανασυνταχθώ και να επιστρέψω έτοιμη να αντιμετωπίσω κάθε νέα δοκιμασία!!!

Ένα νησί που τα συνδιάζει όλα: βουνό και θάλασσα, κοσμοπολίτικα μπαράκια και γραφικά στενάκια, άμμο και βοτσαλάκια, κύμα και ηρεμία, ιστιοφόρα και πενηνταράκια!!! Όσο καλό βέβαια και να είναι το μέρος, τίποτα δεν γίνεται χωρίς καλή παρέα, δηλαδή


Η απόδραση περιελάμβανε άπειρες ώρες κάτω από τον ήλιο, μέσα στη θάλασσα, στους δρόμους αναζητώντας την επόμενη υπέροχη παραλία, καλό φαγητό, και άφθονο γέλιο!!!

Ο Ι

Κ Α Λ Υ Τ Ε Ρ Ε Σ

Δ Ι Α Κ Ο Π Ε Σ

E V E R !

Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω

Π Α Ι Δ Ι Α

Πάμε για κάνα μπάνιο?

Κάπως έτσι ξεκινούν οι καλύτερες καλοκαιρινές εξορμήσεις, εκεί που λιώνεις στη ζέστη, που σε παίρνει το παράπονο ότι όλοι λιάζονται κάτω από τον ήλιο σε κάποια μαγευτική παραλία ενώ εσύ πήζεις στο γραφείο, που βλέπεις τους δρόμους άδειους ... (συγκριτικά με το κομφούζιο που επικρατεί σε άλλες περιόδους), ΕΚΕΙ, πάνω στην τρέλα σου, σηκώνεις το ακουστικό, πληκτρολογείς τον αριθμό και ακούς στην άλλη άκρη της γραμμής: Ελάάάάάάά Ξααααααα!!!!! Για που λες? Χαλκιδική? Δεύτερο πόδι? Σε πόση ώρα? Έγινεεεεεεε!!!!!

Αυτό είναι οργανώση, μαγιό, πετσέτα, αντιηλιακό, ρακέτες...και φύγαμε!!!

Προορισμός: Σάρτη, Στόχος: Μυρτούδι!!! Παρέα; Φαν, Λίο, Σταμάτης, and Me!!! Τα αυτοκίνητα έγραψαν πολλά χιλιόμετρα, καθώς μόνο ΜΙΑ παραλία ΔΕΝ είναι ποτέ αρκετή!!! Συκιά - Καβουρότρυπες - Σάρτη!!! Η μία παραλία καλύτερη από την άλλη, τελικά είμαστε ένας τόπος γεμάτος ομορφιά... Τι να πω

Να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στα καλύτερα ξαδέρφια του κόσμου, που κάθε φορά περνάω όλο και καλύτερα μαζί τους και να δώσω ένα rendez-vous την επόμενη φορά να είναι και η sis Μαρία μαζί, εεεε??? ;)

More photossssss pleaseee!!!

Και επειδή θέλω να είμαι τυπική στις υποχρεώσεις και τις υποσχέσεις μου θα δημοσιεύσω ανέκδοτο (με κάθε σημασία της λέξεως) (κυρίως φωτογραφικό) υλικό από την πιο cool Κυριακάτικη - καλοκαιρινή - Χαλκιδικιώτικη εξόρμηση των τελευταίων ετών!!!!

και μια μπύρα επιβάλλεται...

ή ένα νυχτερινό μπάνιο υπό το φως του φεγγαριού!!!