Ιδού η απορία!!! Έχοντας πάρει τη μεγάλη απόφαση και τις ευλογίες του αφεντικού (αγκαζέ με το αναγκαίο repos) επισκέφτηκα με μεγάλη επιτυχία το μεγάλο εκείνο κτίριο στη συμβολή των οδών Εγνατία και Γ' Σεπτεμβρίου, που για να βρεις να παρκάρεις μετά τις 10:30 είναι ανέκδοτο...
Έφτασα λοιπόν κάπως αργοπορημένη, ίσα που προλάβαινα το μάθημα των 11 αλλά είχα το μεγάλο πρόβλημα: Που θα άφηνα το Yaris? ΟΕΟ? Πουθενά... και εκεί που ετοιμάζομαι να τα βάψω μαύρα, νά σου, ξεπροβάλλει φαρδύ πλατύ ένα μέρος, κάτσε καλά! Εδώ είμαστε, αλάρμ, όπισθεν και τσουπ... αλλάζουμε παπούτσια (καθώς με άλλα οδηγούμε και άλλα κυκλοφορούμε), τσαντούλα, κινητά και εμπρός στο δρόμο για το "Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο". Τα απαραίτητα αξεσουάρ - προμήθειες ένα μπουκαλάκι νερό για να μην αφυδατωθούμε και έναν καφέ για να μην κοιμηθούμε!!! Η ώρα περνάει πολύ δύσκολα, μου δίνει κουράγιο η φίλη από δίπλα και η συνάδελφος από την δουλειά, που απαντώντας μου στον βομβαρδισμό μηνυμάτων προσπαθεί να με πείσει ότι είναι καλύτερα εκεί που είμαι παρά στο γραφείο... Αμ δε!!!
Η μέρα πρέπει να συνεχίσει, ένα μικρό διάλειμμα σοκολάτας - μπιρίμπας, έτσι για να πάρουμε δυνάμεις και βουρ στο ... (κάτσε να δεις πως το λεν, πως το λεν, τον ποταμό... Α, θυμήθηκα!) "Διεθνής Χρηματοοικονομική Διαχείριση" ... 2 βασανιστικές ώρες πέρασαν, πως πέρασαν όμως ... πολύ εποικοδομητικά όσον αφορά τις κοινωνικές μου επαφές, καθώς υπήρξε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμηθώ παλιούς γνωστούς, φίλους που κοντεύουν να με ξεχάσουν από τις πολλές ώρες δουλειάς και συγγενείς!!! Κάπου εκεί, μεταξύ sms και αναπάντητης έρχεται το θεόσταλτο διάλειμμα!!! Επιστροφή στη μαρτυρική θέση της τελευταίας σειράς του Αμφ.4 και αναμονή - τραγουδώντας και γνωστά άσματα του τύπου "Τι αμαρτίες έχω κάνει, δεν αντέχω άλλο φτάνει, τι αμαρτίες εγώ πληρώνω και ποτέ δεν ξεχρεώνω.."- φτάνει το πλήρωμα του χρόνου, αλλαγή σκηνικού αλλά όχι και σεναρίου, καθώς κεντρική ιδέα του σκηνοθέτη είναι να αποδώσει τον ορισμό της απόλυτης Ανίας στα μάτια του δύσμοιρου φοιτητή!!! Μάλλον πάμε για ΟΣΚΑΡ και δεν το είχα καταλάβει... μα καλά πείτε κάτι βρε παιδιά, αφού παλεύουμε για την καλύτερη ερμηνεία, να βάλουμε τα δυνατά μας, αχ αχ αχ δεν μας προσέχετε καθόλου!!! Συνεχίζοντας το μακρύ Γολγοθά, η ώρα πλέον κοντεύει 8μ.μ. και έχω πάρει τη μεγάλη απόφαση: Η έξοδος κινδύνου από δω είπαμε ότι είναι??? Ουφ, γλύτωσα!
Κάπου εκεί στην επιστροφή για το σπίτι, έχοντας ξεμείνει από μουσική καθώς το ραδιόφωνο του τουτού κόλλησε, σκέφτομαι: Γραφείο ή Σχολή? Μήπως είναι από εκείνα τα ερωτήματα του τύπου "Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα?" και αν ναι, τι επιλέγεις? Ξέρεις κολύμπι αλλά όχι να πετάς, όμως δεν ξέρεις τι κρύβεται από κάτω, ίσως να κρατηθείς από πουθενά, το ρέμα όμως σε πήρε και σε σήκωσε... ή μήπως 'με παρέσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα...'
