Παντού υπάρχει ένας Μύθος?

Κι όμως κυρίες και κύριοι ναι, ιδού μάλιστα η απόδειξη:

σε κεντρική pub του Lodz της Πολωνίας... η παρουσία μας είναι παντού και πάντα, ακόμα και μέσου ενός μπουκαλιού μπύρας!! Αυτό θα πει Ελλάδα: να ζεις το ΜΥΘΟ σου κάθε στιγμή και σε κάθε σημείο της γης!!!!!!! για αυτό λοιπόν, ΠΑΝΤΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ Mythos!!!

Η 'Οδύσσεια' της Πολωνίας!!

Αυτός ο τίτλος μπορώ να πω ότι ταιριάζει απόλυτα στην επιστροφή μου στο Lodz, όπως επίσης τα επίθετα "άυπνη, κουραστική, ατελείωτη, άσιτη ... " και πολλά άλλα, μια συμβουλή σε αυτό το σημείο: πριν από ένα τέτοιο ταξίδι, βεβαιωθείτε ότι έχετε καλή παρέα και ότι θα φτάσετε σε δικό σας χώρο .. επιπλέον, ότι έχετε στείλει τις βαλίτσες σας με έναν άλλο τρόπο και δεν τις κουβαλάτε ή δεν έχετε 25 κιλά!!! βαλίτσες. μετά από αυτό το διακριτό πρόλογο, να περάσω και στην περιγραφή της επιστροφής. ήταν βράδυ παρασκευής και 13, (δεν είμαι προληπτική, κάθε άλλο, αλλά ύστερα από αυτή την εμπειρία μπορεί και να γίνω...) όταν μπήκα στην αμαξοστοιχία 605 που εκτελεί το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Αθήνα με ενδιάμεσους σταθμούς ολόκληρη την κεντρική Ελλάδα, και μαζί της εκτελούνται και οι δύσμοιροι επιβάτες της... επιβιβάστηκα στο βαγόνι 4 και βρίσκοντας τη θέση νούμερο 25 ανακάλυψα και "την κατοικία" μου για τις επόμενες 7 ώρες της ζωής μου, καθώς ο "καρβουνιάρης" τόσο χρειάζεται για να μας μεταφέρει ως την Αθήνα.. η καμπίνα στην οποία βρέθηκα δεν θύμιζε σε τίποτα τις καμπίνες που φανταζόμουν φανερά επηρεασμένη από το Φόνος στο Orient Express!! 8 θεσούλες με ένα μικρό χώρο πάνω από τα κεφάλια μας όπου θεωρητικά στοιβάζονται οι βαλίτσες.. και το αστείο της βραδιάς: έπρεπε να σηκώσω τη βαλίτσα μου βάρους 18 κιλών.. χαχα, ο καλός ο πατερούλης μου την τακτοποίησε!! συγκάτοικοι στην τρέλα ήταν ένας ήμερος Γεωργιανός, ένας αλβανικής υπηκοότητας νεαρός (που μάλλον είχε ξεχάσει, ή μάλλον δεν είχε ποτέ διδαχθεί τους απλούς κανόνες υγιεινής), ένας τραγικός 35άρης με έντονη accent "γγ" και ένα κακό συνήθειο να ξύνεται..., μία αισθητικός γύρω στα 28, μία φοιτήτρια η Κατερίνα (μας γνώρισαν οι γονείς, μην είμαστε μόνες μας και κοιμηθούμε) και εγώ... ας μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε ότι και στις φιλικές συμμετοχές των τσιγγάνων από τη διπλανή καμπίνα, μερικούς ναρκομανείς, και φυσικά κάποια φανταράκια!!! όμως ας μην απογοητευόμαστε, στη Λάρισα, ανέβηκε η φίλη μου η Έρη εφοδιασμένη με καφέ, σοκολάτες και σάντουιτς!! φυσικά όλο το βράδυ δεν κλείσαμε μάτι, όχι μόνο απο το φόβο μην κοιμηθούμε και ξυπνήσουμε έχοντας πάθει κάτι, αλλά κυρίως επειδή δεν υπήρχε ούτε ένα μικρό δείγμα ενός ωραίου Έλληνα, χιχι πλάκα κάνω!!!! anyway, φτάσαμε 5 και κάτι το πρωί, εξαντλημένες, αναζητώντας το μαγικό χαρτάκι που θα μας μετέφερε στον Διεθνή Αερολιμένα 'Ελευθέριος Βενιζέλος'... ο προαστιακός λοιπόν, με 3€ για τους φοιτητές και 41' διαδρομή μας πήγε στα σκαλοπάτια του αεροδρομίου... πήραμε ένα καρότσι γιατί είχαμε ήδη 'πεθάνει' ανεβοκατεβάζοντας τις υπέρβαρες βαλίτσες μας στις άπειρες σκάλες του σταθμού των τρένων!! κάναμε στην ώρα μας check-in και έπειτα απολαύσαμε ένα μικρό πρωινό! περάσαμε τον έλεγχο και έπειτα στριμωχτήκαμε στην αίθουσα αναμονής όπου ποδοπατήαμε και ποδοπατηθήκαμε στον αγώνα για την απόκτηση μιας καλής θέσης στο αεροπλάνο (για να μάθεις άλλη φορά να διαλέγεις αεροπορική εταιρία με free-sitting!!) και επιτέλους μετά από 2 ώρες πτήση (και τόσης διάρκειας άβολο ύπνο) φτάσαμε στην Katowice!! ναι, γιατί η Βαρσοβία μας έπεφτε λίγο ανιαρή, είπαμε αυτή τη φορά να διαλέξουμε κάτι διαφορετικό: δηλαδή 4 και κάτι ώρες με το τρένο!!! επιπροσθέτως, 45' στο λεωφορείο να μας πάει μέχρι το κέντρο της πόλης! απο εκεί, αφού μετρήσαμε ένα ένα τα ατελείωτα (για άλλη μια φορά) σκαλιά της Πολωνίας - είναι γενικώς αποδεκτό ότι σε αυτή τη χώρα δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει τα ασανσέρ, ούτε λόγος για τις κυλιώμενες σκάλες- φτάσαμε στο τρένο!! και surprise, βρεθήκαμε ανάμεσα σε δύο καμπίνες γεμάτες ψιλο-μεθυσμένους Πολωνούς!! ήταν όμως μια καλή ώρα για διάβασμα, άρχισα ένα ακόμα βιβλίο της Χρύσας Δημουλίδου, θα το τελειώσω μάλλον την επόμενη φορά που θα μπω σε τρένο!!! σύντομα δηλαδή... και για να μην πλατιάζω άλλο, φτάσαμε μετά κόπων και βασάνων στις εστίες μας και με την τελευταία ανάσα που μας είχε απομείνει ανεβήκαμε τα 100 περίπου σκαλιά που μας χώριζαν από το δωμάτιό μας!! 424 όπως το στρατιωτικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, σα να ξέραμε, ότι εκεί θα καταλήξουμε με τόση κούραση που είχαμε ... μόνο τα φανταράκια λείπανε να φυλάνε την πόρτα μας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

It's party time, surprised?

Μαντέψτε... για άλλη μια φορά το θέμα που με απασχόλησε τις τελευταίες μέρες είναι τα λιγοστά party που διοργανώθηκαν στην εστία μας!!! αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που με κράτησε μακριά από το αγαπημένο μου χώρο συνάντησης με τους φίλους μου... ελπίζω να με συγχωρήσετε γι'αυτό και εγώ θα σας ανταμείψω με πολλές, πολλές photo!!!!!!!!

Party: λέξη διεθνής, αναγνωρίζεται από όλους όπως και απολαμβάνεται... erasmus=party, γι'αυτόν ακριβώς το λόγο και εμείς, για να είμαστε συνεπείς φροντίζουμε κάθε βράδυ party!!! δεν απαιτείται ιδιαίτερος λόγος, λίγη μουσική, μπύρα, wodka και να'μαστε πάλι... βέβαια υπάρχουν μέρες ειδικού ενδιαφέροντος όπως party γενεθλίων ή party αποχαιρετισμού, όπου για άλλη μια φορά "του δίνουμε και καταλαβαίνει"!!!!! και έχω να καταθέσω ότι ο μήνας που σήμερα μας παραδίδει σκυτάλη ήταν αρκετά παραγωγικός, είχαμε να τραγουδήσουμε τουλάχιστον 8 φορές "Happy Birthday to you, happy..." και για να με πιστέψετε, ορίστε μερικά στιγμιότυπα:

P r a g u e - a town of magic

Ο πρώτος προορισμός μου για αυτό το υπέροχο εξάμηνο του Erasmus: ΠΡΑΓΑ

οι λέξεις συνήθως είναι λίγες για να περιγράψεις, οι εικόνες βουβές χωρίς μια λεζάντα... συνεπώς, both!!!!

όλα ξεκίνησαν στις 23:00 (η αλήθεια είναι ελαφρώς νωρίτερα καθώς έπρεπε να ετοιμαστούμε!!), Παρασκευή 09.03.07... μια τρελοπαρέα 5 αλλόφρονων κοριτσιών έτρεχε γελώντας να προλάβει το τραμ το τελευταίο ώστε να μεταβεί στο σταθμό (όχι Λαρίσης) αλλά Lodz Fabryczna!!! το ταξίδι προβλεπόταν δύσκολο αλλά ήμασταν προετοιμασμένες, ξηρά τροφή, νερό, μαξιλαράκια, δηλ τα απαραίτητα για την επιβίωση... οι συνεπιβάτες μας όμως είχαν διαφορετική άποψη, και μας στρίμωξαν σε 5 μόλις θέσεις, αφού είχαν απλωθεί όλοι τους "ξεδιάντροπα" σε όλο το λεωφορείο (σε αυτό το σημείο ένα ευχαριστώ στον οδηγό, που φιλοτιμήθηκε να σπρώξει ευγενικά - πάντα - μερικούς ώστε να χωρέσουμε κ εμείς!!!) μετά από μια μικρή διαδρομή, μόλις 8 ώρες, φτάσαμε!!!

τα κορίτσια, η Jessica, η Saday, η Άλκηστις, η Sandra ... και η βροχή στην Πράγα!!!

η πρώτη επαφή έγινε με το metro της πόλης και στη συνέχεια to hostel. μια στάση εδώ: δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχουν μείνει σε hostel, δε λέω καλή εμπειρία αλλά να μην επαναληφθεί παρακαλώ... και να φανταστεί κανείς ότι το συγκεκριμένο είναι κ από τα καλύτερα... δηλαδή φαντάσου πως είναι τα υπόλοιπα.... καλά, άστο για μια άλλη φορά!!! anyway, πάντα να βλέπουμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων, ακόμα κ όταν είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι δεν υπάρχει!!!! μάλιστα...!!!! συνεχίζουμε με tour στην πόλη, ομολογώ ότι δοκιμάσαμε τις αντοχές μας, με μόνο λίγες στιγμές ακατάστατου κ άβολου ύπνου, κάναμε τη μεγαλύτερη κ πιο κουραστική διαδρομή της πόλης με τα πόδια, συν ότι ανεβήκαμε κ πάνω από 1,000 σκαλιά εκείνο το Σάββατο και για τους άπιστους παραθέτω photo: 287 σκαλιά, επί 2, συν το γεγονός ότι ο πύργος του κάστρου βρισκόταν στην κορυφή του λόφου, άρα πάλι σκαλιά... να μην τα πολυλογώ, από γάμπα καλά πάμε!!!!

σαν να μην έφταναν όλα αυτά, περιφερόμασταν επί 1 ώρα με τα τράμ για να μπορέσουμε να βρούμε το εστιατόριο με την παραδοσιακή σούπα μέσα στο ψωμί και όταν απογοητευτήκαμε κ αποφασίσαμε να κάτσουμε σε μια ωραιότατη πιτσαρία, ανακαλύψαμε ότι η συγκεκριμένη σούπα υπήρχε σε κάθε μαγαζί... έτσι, γιατί πάντα λείπει ένα κερασάκι από την τούρτα!!!

μετά την εκπληκτική πίτσα, ήρθε η ώρα του παγωτού και μετά η ώρα της ξεκούρασης... καθώς το βράδυ θέλαμε να γνωρίσουμε κ την Πράγα by night, όμως υπολογίζαμε χωρίς τον ξενοδόχο - ύπνο... ο οποίος ήρθε νωρίς (για τις ισπανίδες φίλες μας) αλλά όχι κ για μας, τα ακούραστα νιάτα, οι οποίες βάλαμε τα καλά μας και βουρ στο μεγαλύτερο club της πόλης, 5 όροφοι, κάθε stage διαφορετικό είδος μουσικής, σχολεία σε εφταήμερες, Ιταλοί και πολλές πολλές άλλες εθνικότητες, μία ομορφιά που λέω κ εγώ... να είναι καλά εκείνος ο d.j. του 3ου που έπαιζε καλή '80s μουσική κ έχω να θυμάμαι κάτι καλό, εκτός από τους μεθυσμένους κ τα παρελκόμενά τους....

κ περνάμε στην επόμενη μέρα, ηλιόλουστη, με ζεστούλα και απαραίτητα τα γυαλιά ηλίου (υπάρχει κ ήλιος, πού? γιατί εδώ στο lodz, δε μας κάνει εύκολα την τιμή να μας ζεστάνει....) η συνέχεια στις περιηγήσεις μας είχε στόχο τον απέναντι λόφο που στην κορυφή δεσπόζει ένας πύργος όμοιος του Eiffel, αλλά οι αντοχές μας για άλλα τόσα σκαλιά μας απέτρεψαν από την ανάβασή του... θαυμάσαμε όμως τη θέα από κει που ήμασταν...

το βράδυ δυστυχώς, παρά την όλη καλή διάθεση μας επεφύλαξε μόνο νανάκια... πράγμα που δε μας χάλασε καθόλου, καθότι χρειαζόμασταν απεγνωσμένα ξεκούραση!!!

3η μέρα, η χαρά συνεχίζεται... βόλτα για άλλη μια φορά στην κεντρική πλατεία, μερικά δωράκια, φαγητό, και το βράδυ party party party, ή μάλλον καλύτερα: Jump, jump, everybody jumps, jumps... έγινε το τραγουδάκι μας, αλλά κ πάλι μην φανταστείτε, μια μπυρίτσα (να δοκιμάσουμε επιτέλους αυτή τη τσέχικη Pilsner ή όπως λέγεται).

last day: έπρεπε να αφήσουμε το υπερπολυτελέστατο δωμάτιό μας γύρω στις 10 ώστε να έρθουν οι επόμενοι ταλαίπωροι... ετοιμαστήκαμε λοιπόν, κ ξανά έξω, στην πιο αργόσχολη μέρα της εκδρομής μας: τα είχαμε δει όλα στο κέντρο, εκτός δεν προλαβαίναμε να βγούμε, οπότε... ξανά βόλτα στα ίδια μέρη, ξανά post-cards, στη Carlo's Bridge, photo, photo, photo, και άφθονο γέλιο!!!!!

οι ώρες κυλούσαν βασανιστικά αργά, το λεωφορείο αναχωρούσε στις 21:00 κ εμείς ήμασταν εκεί από τις 19:30... δεν πειράζει, η καλή παρέα όλα τα αντέχει!!!!

κ τέλος, σπίτι, εστίες, 4ος όροφος, oh mon Dieu, όχι άλλα σκαλιά... είμαστε πτώματα, 06:00 όλοι κοιμούνται... σε λίγο κ εμείς, εννοώ και οι υπόλοιπες, γιατί εγώ έχω μάθημα στις 11:30 κ ποιος ο λόγος να το προσπαθήσω??? βάστα γερά, κ θα έρθει η ώρα για όνειρα γλυκά!!!

Η αξία της μανούλας!!!

είναι Σάββατο, 7.30 a.m., το ξυπνητήρι χτυπά και εσύ αλλάζεις πλευρό!!! τσουκ my dear, πρέπει να σηκωθείς.... "Ξύπνα, σήκω, ξύπνα, σήκω, μη με ξυπνάς απ'τις ..." γιατί????? έχεις κλείσει rendez-vous όχι με την τύχη σου, αλλά με την κακοτυχία, καθώς στις εστίες που διαμένεις για να πλύνεις τα ωραία σου ρουχαλάκια υπάρχει μόνο ένα πλυντήριο το οποίο χρησιμοποιείς κατόπιν ραντεβού και μόνο για δύο ώρες! σημειωτέον, ότι πρέπει να φροντίσεις να κλείσεις το ραντεβού τουλάχιστον 10 μέρες πριν... ω ναι!!

τότε λοιπόν, σε αυτές τις δύσκολες ώρες αναπολείς τη καλή κ γλυκειά μανούλα, η οποία αναλάμβανε να πλύνει, να απλώσει και να σιδερώσει όλα εκείνα τα ρούχα τα οποία εσύ ούτε που καταδεχόσουν να τα πας μέχρι το πλυντήριο... (ερχόταν και τα μάζευε η ίδια από το δωμάτιο!!) και τώρα??? πέντε ορόφους, χωρίς ασανσέρ, με όλη την προίκα σου στην αγκαλιά...

sweet home, sweet mom!!!!

η ώρα πλησιάζει, το πρώτο πλυντήριο τελειώνει, οπότε πρέπει να πάω για αλλαγή φρουράς...

Κάνε μια ευχή....

φαντάσου ότι βρίσκεσαι μπροστά στη Fontana di Trevi,
ρίχνεις ένα κέρμα και ήρθε η ώρα για την ευχή...
πρόσεχε όμως, έχεις μόνο μία! τι εύχεσαι?

ιδού το δίλημμα!! τόσες επιθυμίες και όμως μία ευχή. τι διαλέγεις?
για μένα, νομίζω, είναι πολύ απλό! μία λέξη - μια ευχή : τ α ξ ί δ ι α

και μπορώ να πω ότι χωρίς να έχω βρεθεί ακόμα στη Ρώμη, η ευχή αρχίζει να πραγματοποιείται! όλα ξεκίνησαν πριν από λίγους μήνες με το ταξίδι μου στις Η.Π.Α., ένα όνειρο ζωής, και τώρα συνεχίζω: Erasmus = Time for trips!!!!!!
πρώτος σταθμός: Πράγα - Μπρατισλάβα - Βιέννη

Η δική σου ευχή????

Erasmus in Lodz!!

Ολοκληρώνεται ομαλά η πρώτη μου εβδομάδα στο Lodz της Πολωνίας, όλα βαίνουν καλώς, μένω σε ένα δωμάτιο στον 4ο όροφο με συγκάτοικο τη φίλη μου Άλκηστη.

<--- από το παράθυρό μας, με θέα τη χιονισμένη πόλη...

μπορεί ακόμα να μην έχω γνωριστεί πολύ καλά με την πόλη, λόγω του κρύου και του πάγου, αυτό όμως που έχω γνωρίσει ιδιαίτερα καλά είναι το εκπληκτικό mall named Manufactura, το οποίο τολμώ να πω ότι αποτελεί στολίδι της πόλης...

βέβαια, αν αναρωτιέστε τι κάνω μια βδομάδα τώρα, μία λέξη θα πω (κ πολλές photo)

party!!!!!

oriental party...

παρέα με Ισπανούς...






βέβαια το ελληνικό στοιχείο (μπορώ να πω) μας βγάζει ασπροπρόσωπους!!!







party στις εστίες της πολυτεχνικής σχολής...

και πάλι με Ισπανούς ---->

Andalucia's party, στην κουζίνα του ορόφου μας...

εκπληκτικό φαγητό, αυθεντική sangria, μουσική, χορός και πολύ κέφι... Erasmus είμαστε άλλωστε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!